Το φαράγγι του Λούσιου, το Άγιο "Όρος της Πελοποννήσου, όπως ονομάζεται για την πληθώρα και τη σημασία των ιστορικών μοναστηριών του (κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος), συναρπάζει αμέσως τον επισκέπτη με το άγριο και μεγαλοπρεπές τοπίο του. Ανάμεσα στη Στεμνίτσα και τη Ζάτουνα τα βουνά σχίζονται στα δύο από τον ποταμό Λούσιο, που οι αρχαίοι ονόμαζαν έτσι επειδή εκεί λουζόταν ο Δίας. Ο Παυσανίας γράφει ότι είναι ο πιο κρύος ποταμός της Ελλάδας και πράγματι, εάν θελήσετε να κολυμπήσετε το καλοκαίρι στον κάτω ρου του ποταμού, που δεν είναι πολύ ορμητικός, θα διαπιστώσετε πόσο παγωμένα είναι τα νερά. Οι πηγές του ποταμού βρίσκονται στον κάμπο της Καρκαλούς, αλλά και στο ίδιο το φαράγγι. Ο Λούσιος αφού διατρέξει το φαράγγι, μήκους 5 χλμ. περίπου, χύνεται στον Αλφειό. Σύμφωνα με το μύθο, ο ποταμός Αλφειός διασχίζει το Ιόνιο και φθάνει στη Σικελία για να συναντήσει την πολυαγαπημένη του πηγή Αρέθουσα, κόρη του Λάδωνα.
Θα προσπαθήσω να κάνω μια φωτογραφική παρουσίαση του φημισμένου ποταμού και της γύρω περιοχής. Όποιος από εσάς θέλει να συνδράμει ευπρόσδεκτος.
Πηγή κειμένου: www.stemnitsa.gr

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όλες οι φωτογραφίες που δημοσιεύω είναι δικές μου, τα κείμενα όμως εν όλω ή εν μέρει μπορεί να είναι τρίτων. Σχετική αναφορά γίνεται στο τέλος κάθε κειμένου με τον τίτλο «Πηγή:».

Ετικέτες: Αρκαδία, Λούσιος

Προβολές: 2745

Απάντηση σε αυτό

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

Η περιοχή αυτή έχει πολύ ενδιαφέρον πράγματι. Εμένα τουλάχιστον με γοητεύει.
Δημητρη ευχαριστούμε για την υπεροχη παρουσιαση. Εχεις κανει πολλή δουλεια και πολύ κοπο για να μας δειξεις αυτες τις καταπληκτικες φωτογραφιες σου. Να σαι καλα. Μου ανοιξες την ορεξη τωρα να παω κι εγω.
Η Ζάτουνα
Στο βόρειο τμήμα του φαραγγιού, χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω στη νότια πλαγιά του βουνού Γούπατο και σε υψόμετρο 1.050 μέτρων περίπου, η Ζάτουνα βρίσκεται μόλις 4 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένου δρόμου δυτικά της Δημητσάνας και στην αντίπερα "όχθη" του Λούσιου ποταμού. Άλλωστε το όνομά της υποδηλώνει και τη θέση της, μιας και στα Σλάβικα σημαίνει «το χωριό πέρα από το ποτάμι».
Το χωριό που είναι κτισμένο αμφιθεατρικά, με σπίτια που αποτελούν τυπικά δείγματα της τοπικής αρχιτεκτονικής παράδοσης. Διασώζονται, όχι πάντα σε καλή κατάσταση, αρκετά παλιά γραφικά κτίσματα.

Η θέση της Ζάτουνας κοντά στην κορυφή της εξασφαλίζει αφ' ενός μεν θαυμάσια θέα προς τη Δημητσάνα, το φαράγγι του Λούσιου και τη κοιλάδα της Μεγαλόπολης, αφ' ετέρου δε την καθιστά οχυρό.
Η Ζάτουνα καταστράφηκε ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών (Απρίλιος του 1779) από τους Αλβανούς. Ιδιαίτερη ακμή γνώρισε από τoν 17o αιώνα με την ανάπτυξη της χρυσοχοΐας, υφαντουργίας, εργαστήριων αγιογραφίας και επεξεργασίας μπαρουτιού. Κατά τον 18o και 19o αιώνα σημαντική άνθηση γνώρισε και η βυρσοδεψία, με αρκετά "ταμπάκηκα" στο χωριό. Κατά τον 19o αιώνα βασικό ρόλο στην τοπική οικονομία έπαιξε και το εμπόριο, με αρκετά μεγάλα και γνωστά στην περιοχή εμπορικά καταστήματα. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε μέχρι το 1966, οπότε και έκλεισε και το τελευταίο βυρσοδεψείο.

ΣΗΜ: Δεν κρατάω στραβά την μηχανή.
Κατά την περίοδο από το 19o αιώνα και μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, το χωριό ήταν σε πλήρη ακμή και ζωντάνια. Συγκέντρωνε γύρω στους 1000 κατοίκους και είχε Νηπιαγωγείο, Συμβολαιογραφεία, Δικαστήρια, Αστυνομία, παράρτημα Τράπεζας, δημοτικό σχολείο καθώς και πολλές ταβέρνες και καφενεία. Το μεταναστευτικό ρεύμα έπληξε το χωριό και σήμερα η Ζάτουνα έχει μόλις 30-40 μονίμους κατοίκους που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και γεωργία.
Τόπος τραχύς και δυσπρόσιτος τα παλαιότερα χρόνια, η Ζάτουνα χρησίμευσε και σαν τόπος εξορίας... Το 1967 εκτοπίστηκε εκεί από τη απριλιανή δικτατορία ο Μίκης Θεοδωράκης

Πηγές:
http://zatouna.gr/
http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/zatouna.htm
Πολύ καλή η παρουσίασή σου και οι φωτογραφίες σου υποδεικνύουν στον αναγνώστη την υπέροχη αυτή περιοχή της Γορτυνίας.
Είχα την τύχη πριν λίγα χρόνια επισκεφτώ την περιοχή (Δημητσάνα, Ζάτουνα, Στεμνιτσα) και να μείνω αρκετές μέρες παρέα με φίλους. Ήταν αρχές άνοιξης και η φύση ήταν ... άλλο πράγμα. Ατυχώς οι (καλές νομίζω) φωτογραφίες τοπίου που είχα τραβήξει με μια δανεική compact HP (ακόμα δεν είχα dSLR και η φιλμάτη μου Contax RTS είχε παραδώσει το πνεύμα) τις έφαγε το μαύρο σκοτάδι μαζί με τον πρώτο δίσκο του pc μου που "χτύπησε".
Θα ξαναπάω (ίσως το Πάσχα) και ο οδηγός σου καθώς και τα links είναι πολύ καλή βοήθεια.
Ξανά μπράβο .... smiley face smiley face
Ευχαριστώ πολύ.

Πάσχα του χρόνου είναι νωρίς (θα κάνεις Χριστούγεννα!).
Εχω κι άλλες, με καταπιέζουν τώρα, θα τις αναρτήσω.
Μην καταπιέζεσαι...ενημέρωσέ μας!!!!
Πολύ όμορφο το οδοιπορικό σου και οι φωτογραφίες που το συνοδεύουν Δημήτρη...
Σ΄ευχαριστούμε πολύ...
Η Δημητσάνα
βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του φαραγγιού, τυπικότατο δείγμα Αρκαδικής αρχιτεκτονικής, με ζωντανά τα σημάδια μιας δυναμικής ιστορικής και οικονομικής πορείας, με εκπληκτική θέα προς τον κάμπο της Μεγαλόπολης και τον Ταϋγετο, είναι η μεγάλη έκπληξη της Αρκαδίας. Παραδοσιακός και διατηρητέος οικισμός σήμερα, γοητεύει με τα πανύψηλα παλιά πετρόχτιστα σπίτια, την αρχοντιά της, τις εκκλησίες της, τα λιθόστρωτα δρομάκια και την αμφιθεατρική της δόμηση πάνω από τον ποταμό Λούσιο σε υψόμετρο 1000μ. Είναι έδρα δήμου και έχει 600 κατοίκους. Επίσης είναι διοικητικό και οικονομικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής, και πρωτεύουσα της επαρχίας Γορτυνίας.

Πλούσια είναι η ιστορία της κωμόπολης. Η Δημητσάνα υπήρξε λίκνο, κέντρο και συγχρόνως τροφοδότης σε έμψυχο και άψυχο υλικό του επαναστατικού αγώνα του 21. Ακόμα είναι γενέτειρα του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' και του Παλαιών Πατρών Γερμανού, των οποίων οι ανδριάντες την κοσμούν σήμερα, καθώς και πολλών αγωνιστών του 21. Στο εκκλησιαστικό μουσείο, την βιβλιοθήκη της και το λαογραφικό μουσείο βρίσκεται ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της εποχής αυτής.

Από το 18ο αιώνα αξιόλογο εμπορικό κέντρο της περιοχής με κινητήρια δύναμη της τοπικής οικονομίας την υδροκίνηση από τα άφθονα νερά της περιοχής. Οι κάτοικοί της κατασκεύασαν διάφορες βιοτεχνικές εγκαταστάσεις όπως αλευρόμυλους, νεροτριβές, βυρσοδεψεία και μπαρουτόμυλους, χρησιμοποιώντας παραδοσιακούς μηχανισμούς.

Ειδική μνεία πρέπει να δοθεί στην παραγωγή μπαρούτης με την οποία ασχολούντο κατά παράδοση πολλοί κάτοικοι. Ειδικότερα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 21, η Δημητσάνα αποτέλεσε το σημαντικότερο κέντρο ανεφοδιασμού σε μπαρούτι της Πελοποννήσου και τη μεγαλύτερη μπαρουταποθήκη της, την "μπαρουταποθήκη του αγώνα για την απελευθέρωση", αφού οι μπαρουτόμυλοί της τροφοδοτούσαν ασταμάτητα τους μαχητές της Ρούμελης και του Μοριά.

Αξιοθέατα της Δημητσάνας, εκτός από τα πανέμορφα κτίρια της και τος βυζαντινές εκκλησίες της , είναι οι έξι μπαρουτόμυλοι γύρω από την πόλη, τα σπίτια του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' και του Παλαιών Πατρών Γερμανού και η θαυμάσια βρύση του Μουσταφά. Επίσης στο Κεφαλάρι του Αϊ-Γιάννη, 1.5 χιλ. από τη Δημητσάνα, σε μια πανέμορφη τοποθεσία, μπορεί κανείς να επισκεφθεί ένα πρότυπο και μοναδικό μουσείο, το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης Δημητσάνας και να θαυμάσει ένα έξοχο δείγμα της λειτουργίας των παραδοσιακών υδροκίνητων εγκαταστάσεων.

Κεντρικός οικισμός της περιοχής με σχολείο, κέντρο υγείας , ειρηνοδικείο και τράπεζες τα τελευταία χρόνια διαθέτει άρτια υποδομή για τη φιλοξενία και εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Υπάρχουν ξενοδοχεία, ξενώνες και μονάδες με ενοικιαζόμενα δωμάτια, καθώς και εστιατόρια, ταβέρνες και καφετέριες.
Πηγή : http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/dimitsana.htm
Η Στεμνίτσα
Σε απόσταση 8 km από την Δημητσάνα, με κατεύθυνση προς Μεγαλόπολη, ή 42km από την Τρίπολη βρίσκεται η Στεμνίτσα, ή Υψούς, ένα γραφικότατο ορεινό χωριό, από τα πιο όμορφα και ιστορικά χωριά της Αρκαδίας και της Πελοποννήσου και δική μου ιδιαίτερη αδυναμία. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να φλυαρήσω λίγο περισσότερο

Ερχόμενοι από την Δημητσάνα

Η έξοδος του χωριού προς Δημητσάνα τον χειμώνα.
Χτισμένη αμφιθεατρικά στις δυτικές πλαγιές του Μαινάλου, στους πρόποδες της Κλινίτσας και σε υψόμετρο 1100μ, γοητεύει με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της, τα αρχοντικά της, τις ωραίες βυζαντινές εκκλησίες, τα γραφικά καλντερίμια της που χάνονται μέσα στις καρυδιές και τις κερασιές, τα πέτρινα κεφαλόβρυσα κάτω από τη σκιά αιωνόβιων πλατάνων και με τη μεγαλειώδη θέα των απόκρημνων κορυφών που την περιβάλλουν.

Ο δρόμος από την Δημητσάνα, στο βάθος η πλατεία.
Με πλουσιότατη παράδοση και σημαντικότατη ιστορία, η Στεμνίτσα αποτελεί μαζί με τη Δημητσάνα και τη Βυτίνα κεντρικό πόλο έλξης σε ολόκληρη την περιοχή του Μαινάλου. Συγχρόνως είναι έδρα του Δήμου Τρικολώνων. Η φυσική θέση του χωριού ανάμεσα στο ελατόδασος του Μαινάλου και του φαραγγιού του Λούσιου, η γραφικότητά του και η γειτνίασή του με τα αξιοθέατα της ευρύτερης περιοχής, το καθιστούν ιδεώδη τόπο για χειμερινές διακοπές και παραθεριστικό κέντρο. Στο χωριό λειτουργεί ξενοδοχείο, ξενώνες, ταβέρνες και καφετέριες. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα διοργανώνονται σημαντικά συνέδρια περιφερειακής και πανελλήνιας εμβέλειας.

Μια άποψη του χωριού.

Περιφορά του επιτάφιου (Πάσχα 2009)
Η ιστορία της Στεμνίτσας αρχίζει στα βάθη των αιώνων με το όνομα Υψούς, που διατηρεί ως τα μέσα του 7ου μ.Χ. αιώνα. Η λέξη Στεμνίτσα έχει σλαβική ρίζα και σημαίνει δασώδης περιοχή. Από την περιοχή περνούν διαδοχικά οι Σλάβοι, οι Φράγκοι και οι Τούρκοι. Η ακμή της πόλης αρχίζει κατά την τουρκοκρατία. Εδώ κατέφευγαν σημαντικές οικογένειες από άλλα μέρη για να αποφύγουν τον κατακτητή, μιας και το ορεινό και απόκρημνο έδαφος δυσκόλευε την πρόσβαση.

Μια ήσυχη νύκτα, έξω από το ξενοδοχείο «Τρικολόνειο»
Η Στεμνίτσα εντυπωσιάζει και με τις πολλές παλιές και σημαντικότατες μεταβυζαντινές εκκλησίες της (18) που λειτουργούν μέχρι σήμερα. Ξεχωρίζουν η Ζωοδόχος Πηγή (15ος αιώνας), οι Τρεις Ιεράρχες (17ος αιώνας), ο Άγιας Νικόλαος (14ος αιώνας) και η Παναγία η Μπαφέρω (12ος αιώνας) πάνω στο ύψωμα "Κάστρο" που δεσπόζει στον οικισμό. Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω για την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου (1810), στην κεντρική πλατεία (Η τοιχογραφία του Παντοκράτορα στον τρούλο είναι έργο του Φώτη Κόντογλου, που μαζί με τους συνεργάτες του το 1953 εργάστηκε στον ιερό ναό). Αξίζει να τις επισκεφτείτε όμως οι περισσότερες είναι κλειδωμένες και θα πρέπει να ζητήσετε το κλειδί από τον παπά του χωριού ή το νεωκόρο.

Πάσχα 2005

Στο ύψωμα αυτό υπήρχε μεσαιωνικό κάστρο. Γραφικό καλντερίμι οδηγεί από την κεντρική πλατεία στην κορυφή του, που έχει έξοχη θέα προς το χωριό και στο φαράγγι του Λούσιου. Εκεί βρίσκεται ηρώο αφιερωμένο στους αγωνιστές του 21 από την περιοχή. Η γειτονιά του Κάστρου έχει πολλά γραφικά σπίτια, όπως και σπίτια επωνύμων Στεμνιτσιωτών (οικία Ροϊλού κ.ά.).

Το σπίτι του Ροιλού.
Στο χωριό υπάρχει πλουσιότατο λαογραφικό μουσείο το οποίο στεγάζεται στο αρχοντικό Χατζή (του 18ου αιώνα) και περιέχει αναπαραστάσεις εργαστηρίων παραδοσιακών επαγγελμάτων, όπως και το Νικολετοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, που στεγάζεται στο αναπαλαιωμένο δημοτικό σχολείο. Στην όμορφη κεντρική πλατεία το χωριού δεσπόζει το καμπαναριό του Αγίου Γεωργίου, κατασκευασμένο από λευκή πελεκητή πέτρα και χτισμένο το 1877. Δίπλα βρίσκεται το όμορφο κτίριο του Δημαρχείου Τρικολώνων.

Χειμώνας.
Την βυζαντινή περίοδο η Στεμνίτσα γνώρισε ιδιαίτερη ακμή όταν άνθισε εκεί η βιοτεχνία κατασκευής καμπάνας. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας το φαράγγι του Λούσιου, με τα ασκηταριά, τις μονές και τις σπηλιές του είναι το μόνιμο καταφύγιο για τους κατοίκους των χωριών της περιοχής. Το 1779 οι Τούρκοι κάνουν επιδρομή στη Στεμνίτσα. Θρυλική έχει μείνει η διαφυγή των Στεμνιτσιωτών στη Μονή Προδρόμου και η διάσωσή τους με τη βοήθεια της Παναγίας, εκεί που υπάρχει ακόμα η διάτρητη από τα βόλια του εχθρού πόρτα στην πύλη της Ιεράς Μονής. Η Στεμνίτσα διεκδικεί τον τίτλο της πρώτης πρωτεύουσας της επαναστατημένης Ελλάδας και της έδρας του πρώτου κοινοβουλίου της. Κατά τη συνέλευση των Καλτεζών εκλέγεται έδρα της Α΄ Πελοποννησιακής Γερουσίας και το καλοκαίρι του 1821 συνέρχεται εκεί η Πρώτη Πελοποννησιακή Γερουσία. Η Γερουσία συνεδρίασε σε ένα κελί της Μονής της Ζωοδόχου Πηγής, που βρίσκεται στην πλαγιά του βουνού πάνω από το χωριό. Η Στεμνίτσα ήταν η πατρίδα πολλών προσωπικοτήτων του αγώνα του 1821. Υπήρξε επίσης αγαπημένο καταφύγιο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και γενέτειρα του Ιωάννη (Γενναίου) Κολοκοτρώνη. Εδώ αποσύρθηκε ο Γέρος του Μοριά για μια περίοδο μετά το θάνατο του γιου του Πάνου στην εμφύλια διαμάχη. Οι κάτοικοί της συμπαραστάθηκαν θερμά στον Θ. Κολοκοτρώνη και σχημάτισαν σώμα με οπλαρχηγούς τους Κ. Αλεξανδρόπουλο και αδελφούς Ροϊλο.

Το χωριό υπήρξε σημαντικό κέντρο χρυσοχοΐας και αργυροτεχνίας. Η αύξηση του πληθυσμού σε συνδυασμό με τις περιορισμένες δυνατότητες ανάπτυξης της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, ανάγκασε τους κατοίκους να στραφούν προς τη βιοτεχνία. Χρυσικοί, ασημικοί, μπρουτζάδες, καμπανάδες, κουδουνάδες, καταρτζήδες (κατασκευαστές και επισκευαστές κανταριών), χαλκωματάδες, ντουφεξήδες, σιδεράδες, γανωματήδες και άλλοι εξειδικευμένοι τεχνίτες επεξεργάζονται το χαλκό, το μπρούτζο, το χρυσό και το ασήμι. Πολλοί γνωστοί χρυσοχόοι κατάγονται από εδώ. Η τέχνη της αρχυροχρυσοχοΐας διδάσκεται ακόμα και σήμερα στην ομώνυμη Μέση Τεχνική Σχολή Αργυροχρυσοχοΐας (διετούς φοίτησης) η οποία στεγάζεται σε όμορφο πετρόκτιστο και καλοσυντηρημένο κτίριο, όπου φοιτούν αρκετοί μαθητές. Την παράδοση αυτή συνεχίζουν επίσης καταστήματα και εργαστήρια αργυροτεχνίας που λειτουργούν στην κωμόπολη.

Η Στεμνίτσα φημίζεται επίσης για τα τοπικά γλυκά (μπουρέκια, δίπλες κλπ) και ζυμαρικά, που πωλούνται σε κεντρικά καταστήματα. Η κωμόπολη διαθέτει σήμερα άρτια υποδομή για τη φιλοξενία και εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Υπάρχουν ξενοδοχείο, ενοικιαζόμενα δωμάτια, καθώς και εστιατόρια, ταβέρνες και καφετέριες.

Είσοδος από Μεγαλόπολη
Στη Στεμνίτσα φθάνει κανείς από τη Βυτίνα, μέσω Δημητσάνας, ή από την Τρίπολη διανύοντας την περιοχή του Φαλάνθου. Και οι δύο διαδρομές είναι υπέροχες. Κοντά στο χωριό και προς στην κατεύθυνση της Τρίπολης απλώνεται το ελατόδασος του Μαινάλου, όπου μπορεί κανείς να επισκεφτεί το Λιμποβίσι και το Χρυσοβίτσι. Η διαδρομή είναι από τις πιο όμορφες της Αρκαδίας. Επίσης πρόσβαση η Στεμνίτσα έχει και από την Μεγαλόπολη. Στη διαδρομή από Μεγαλόπολη περνά κανείς από την όμορφη Καρύταινα και στο τμήμα του δρόμου από Καρύταινα προς Στεμνίτσα από το Ελληνικό.
Δυο κουβέντες ακόμη για το δάσος του Μαινάλου. Είναι ένα μεγάλο ελατοδάσος που χωροθετείται από την Βυτίνα (βόρεια πλευρά του Μαινάλου) την Ράδου (χωριό στον κόμβο της ΕΟ Τριπόλεως – Ολυμπιάς, προς Δημητσάνα), Δημητσάνα, Στεμνίτσα και Χρυσοβίτσι. Ένας πανέμορφος τόπος για βόλτα, πληγωμένος από την μεγάλη φωτιά του 2000, αλλά με την ζωή να δείχνει και πάλι την δύναμή της. Μερικές φωτογραφίες χωρίς άλλα σχόλια.

Πηγή: http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/stemnitsa.htm

Το οδοιπορικό μου τελειώνει εδώ, ευχαριστώ πολύ όσους να το διάβασαν και ελπίζω να μην σας κούρασα.
Δημήτρη, θαυμάσια δουλειά! Σ΄ευχαριστούμε...
Εγω σ' ευχαριστώ Γιώργο για τα καλά σου λόγια.

RSS

Σήμα

Γίνεται φόρτωση...

© 2014   Created by idifos.   Με την υποστήριξη του

Διακριτικά  |  Αναφορά προβλήματος  |  Όροι χρήσης